دوره 10، شماره 19 - ( 6-1399 )                   دوره 10 شماره 19 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

shams E, nazeri A. Reading the first period (1627-1631) self-portraits by Rembrandt based on the concept of Das Ding in Lacan Theory. مطالعات تطبيقي هنر. 2020; 10 (19)
URL: http://mth.aui.ac.ir/article-1-1478-fa.html
شمس نجف آبادی الهه، ناظری افسانه. خوانش خودنگاره های رمبرانت براساس مفهوم شئ لاکانی. نشريه علمي مطالعات تطبيقي هنر. 1399; 10 (19)

URL: http://mth.aui.ac.ir/article-1-1478-fa.html


1- دانشگاه هنر اصفهان
2- دانشکده هنرهای تجسمی، دانشگاه هنر اصفهان ، ela.shams@gmail.com
چکیده:   (242 مشاهده)
رامبرانت در خودنگاره­های اولیه با تمهیداتی مخاطب را از دیدن به وضوح منع می­کند. وجه تمایز این آثار را می­توان نه در بخش­های به وضوح به نمایش در آمده، بلکه در بازنمایی پرظرافت اطلاعات گمشده دانست. به عبارت دیگر رامبراند اصول و کیفیات بصری را در راستای عدم بازنمایی دقیق خود به­کار می­برد. این مسئله محقق را بر آن داشت تا به خوانش روانکاوانه خودنگاره­های مذکور براساس مفهوم شی لاکانی بپردازد. در این راستا شی نیز به مثابه ابژه­ای کلیدی در اندیشه لاکان، امر واقع را به عنوان ساحتی گریزنده از تصویر و نماد در تلاقی ساحت­های سه­گانه جای می­دهد. شی از منظر لاکان به مثابه بعدی بازنمایی ناپذیر است که از قابلیت تصویر برای بازنمایی فراتر می­رود و در شکاف حافظه و ادراک از طریق نابازنمایی پدیدار می­شود. در این راستا رامبراند در خودنگاره­های دوره اول گویی پیرامون این بعد بازنمایی ناپذیر تلاش می­کند.
 از این رو چارچوب نظری  و رویکرد تحقیق بر مفهوم شی در تشکل سوژه ژاک لاکان فیلسوف و روانکاو فرانسوی استوار است.  روش تحقیق توصیفی- تحلیلی است و محقق در تلاش است تا با بکارگیری اصول روانکاوانه خوانش تصویر به چگونگی تحقق خودنگاره رامبراند مبتنی بر مفهوم شی بپردازد. نتایج نشان داد که چشمان در سایه، رها کردن صورت در نور و تیرگی شدید، محو کاری تدریجی با هدف از بین بردن جزئیات ضروری، عدم وجود طرح و خطوط کناره نمای قاطع و واضح از تمهیداتی است که رامبراند آن­ها را در جهت تسخیر بعدی غیر تصویری و فراچنگ نیامدنی در خود به کار می­برد و این­گونه خودنگاره را توامان به بستری تصویری و غیر تصویری در شکاف حافظه و ادراک خلق می­کند. تمهیدات رامبراند را می­توان  جست و جوی چیزی غیرتصویری دانست که از ترجمان بصری می­گریزد، این گونه است که رامبراند از نقاشی به عنوان یک هنر غیر بصری پرده برمی دارد.
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: هنرهای تجسمی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه علمی مطالعات تطبیقی هنر می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Scientific Journal of Motaleate-e Tatbighi-e Honar

Designed & Developed by : Yektaweb