Motaleat-e Tatbiqi-e Honar

fa بازی و مشارکت مخاطب از منظر گادامر در نقاشی‌های کارلو کریولی و کورنلیس خیسبرختس با تأکید بر تکنیک دیدفریبی Play and Viewer Participation from Gadamer’s Perspective in the Paintings of Carlo Crivelli and Cornelis Gijsbrechts, with Emphasis on Trompe-l'œil Techniques هنرهای تجسمی Visual Arts پژوهشي Research <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:12px;">این پژوهش، شیوۀ مشارکت‌طلبی مخاطب را براساس بحث «بازی» از منظر گادامر در نقاشی‌های کارلو کریولی و کورنلیس خیسبرختس بررسی می‌کند و مهارت‌های توهم‌آفرین و تکنیک‌های دیدفریب را مبنای این وجه مشارکتی، یعنی بازی در اندیشۀ گادامر، قرار می‌دهد. پژوهش پیش‌رو به روش توصیفی–تحلیلی و با رویکردی تطبیقی انجام شده‌است. در این راستا، سیزده اثر منتخب از این دو نقاش بررسی شده‌اند تا به این پرسش‌ها پاسخ داده شود: چگونه در نقاشی‌های منتخب می‌توان مهارت‌های توهم‌آفرین و تکنیک‌های دیدفریب را در جهت بسط مفهوم بازی در آرای گادامر تحلیل کرد؟ مقایسۀ آثار دو نقاش از حیث کاربرد مهارت‌های توهم‌آفرین و تکنیک‌های دیدفریب چه نتایجی را آشکار می‌کند؟ و چگونه می‌توان با تأکید بر دیدفریبی در نقاشی‌ها، مفهوم بازی را به‌گونه‌ای گسترش داد که مخاطب در فرایند تفسیر مشارکت فعال‌تری داشته باشد؟ نتایج پژوهش نشان می‌دهد که در آثار منتخب، مهارت‌های توهم‌آفرین و تکنیک‌های دیدفریب با بحث بازی در آرای گادامر پیوند می‌یابد. بازی‌های مستخرج از آثار هر هنرمند، متناسب با ویژگی‌های خاص اوست. بازی‌های آثار کریولی شامل بازی با سایه‌ها، بازی با زمان، بازی با هویت پنهان و بازی ابهام‌آفرینی است. در مقابل، بازی‌های آثار خیسبرختس مشتمل‌بر بازی با فرم و محتوا، بازی با نمود و حقیقت، بازی با سایه‌ها، بازی آفرینش و ویرانی، بازی پشت‌وروی تابلو، و بازی قاب و زمینه است. در حالی‌که هنرمندان رنسانس آغازین بیشتر از مهارت‌های توهم‌آفرین بهره می‌بردند، تکنیک‌های دیدفریب در دورۀ باروک نسبت‌ به رنسانس آغازین پیچیده‌تر شده‌است. از این‌رو، در آثار کریولی تأکید بر مهارت‌های توهم‌آفرین و در نقاشی‌های خیسبرختس بر دیدفریبی و در نتیجه بر بازی‌های بیشتر یا پیچیده‌تر مشاهده می‌شود. با تعیین سطوح معنا و تبیین ارتباط میان لایه‌های معنایی حاصل از روابط درونی آثار، و نیز تحلیل فرمالیستی مهارت‌ها و تکنیک‌های دیدفریب، می‌توان از افزایش مشارکت مخاطب سخن گفت. در نتیجه، بهره‌گیری گسترده‌تر از دیدفریبی، سطح مشخصی از معنا را برای مخاطب پیچیده‌تر ساخته و امکان مشارکت تفسیری فعال‌تری را فراهم می‌آورد.</span><br> <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:Calibri,sans-serif"><span dir="LTR" style="font-size:12.0pt"></span></span></span></span></span></span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:14px;"><span style="font-family:Times New Roman;">This study examines the history of European painting through the lens of Hans-Georg Gadamer’s notion of play, focusing on selected works by Carlo Crivelli and Cornelis Gijsbrechts. It emphasizes illusionistic skills and trompe-l’&oelig;il techniques as the foundation for the participatory dimension of play in Gadamer’s hermeneutics. The research adopts a descriptive–analytical and comparative approach, applying this method to thirteen selected paintings by the two artists. It seeks to answer the following questions: How can illusionistic skills and trompe-l’&oelig;il techniques in the chosen works be analyzed to expand Gadamer’s concept of play? How might emphasis on visual deception in painting extend the notion of play so that the viewer engages more actively in the interpretive process? The findings indicate that in these works, attention to illusionistic skills and trompe-l’&oelig;il techniques is directly tied to Gadamer’s discussion of play. Moreover, the forms of play extracted from each artist’s oeuvre are distinctive. Crivelli’s paintings play with shadows, play with time, play with hidden identity, and play with ambiguity.Gijsbrechts’s works, by contrast, involve play with form and content, play with appearance and reality, play with shadows, play with creation and destruction, play with front and back of the canvas, and play with frame and background. The more visual deception is employed in an artist’s work, the more complex and layered the interpretive play becomes. While early Renaissance painters relied heavily on illusionistic skills, trompe-l’&oelig;il techniques became more intricate in the Baroque period. Gijsbrechts’s paintings display a greater number and complexity of plays than those of Crivelli. By identifying levels of meaning and clarifying the formal and internal relations within the works, as well as analyzing the illusionistic skills and trompe-l’&oelig;il techniques employed, one can speak of deeper viewer participation. The greater the use of visual deception, the more complex the level of meaning and engagement of the viewer becomes.</span></span></div> گادامر, بازی, مشارکت مخاطب, نقاشی, تکنیک‌ دیدفریبی, کارلو کریولی,کورنلیس خیسبرختس. Gadamer, Play, Audience participation, Trompe-l’œil technique, Carlo Crivelli, Cornelis Gijsbrechts 115 132 http://mth.aui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1411-10&slc_lang=fa&sid=1 Farideh Afarin فریده آفرین f.afarin@semnan.ac.ir 100319475328460011651 100319475328460011651 Yes Associate Professor of Art studies, Faculty of Art, University of Semnan, Iran. دانشیار، گروه پژوهش هنر، دانشکده هنر، دانشگاه سمنان.