Motaleat-e Tatbiqi-e Honar

fa بازی و مشارکت مخاطب از منظر گادامر در نقاشی‌های کارلو کریولی و کورنلیس خیسبرختس با تأکید بر تکنیک دیدفریبی Play and Viewer Participation from Gadamer’s Perspective in the Paintings of Carlo Crivelli and Cornelis Gijsbrechts, with Emphasis on Trompe-l'œil Techniques هنرهای تجسمی Visual Arts پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">این پژوهش طریق به مشارکت طلبیدن مخاطب بر اساس بحث بازی از منظر گادامر در نقاشی‌های کارلو کریولی و کورنلیس خیسبرختس از تاریخ نقاشی اروپا را بررسی می‌کند؛ مهارت‌های توهم‌آفرین و تکنیک‌های‌ دیدفریب را برای این وجه مشارکتی یعنی بازی از منظر گادامر مبنا قرار می‌دهد. پژوهش پیش‌رو به روش توصیفی–تحلیلی و با رویکردی تطبیقی انجام می‌گیرد. پژوهش با کاربست این روش درمجموع سیزده اثر منتخب از دو نقاش می‌کوشد به این پرسش‌‌ها پاسخ دهد:‌چگونه در نقاشی‌های منتخب، مهارت‌های توهم‌آفرین و تکنیک‌های دیدفریبی را می‌توان جهت بسط بازی در آرای گادامر تحلیل کرد؟ مقایسه آثار دو نقاش از حیث کاربرد مهارت‌های توهم‌آفرین و تکنیک‌های دیدفریب چه نتایجی را آشکار می‌کند؟‌ چگونه می‌توان با تأکید بر دیدفریبی در نقاشی‌ها، مفهوم بازی را به‌گونه‌ای گسترش داد که مخاطب در فرآیند تفسیر مشارکت فعال‌تری داشته باشد؟ نتایج پژوهش در آثار منتخب با توجه به شرح مهارت‌های توهم‌آفرین و تکنیک‌های‌ دیدفریب به بحث بازی در آرای گادامر گره می‌خورد. بازی‌های مستخرج از آثار هر هنرمند و خاص همو است. بازی‌های آثار کریولی عبارتند از بازی با سایه‌ها، بازی با زمان، بازی با هویت پنهان، بازی ابهام‌آفرینی. بازی‌های آثار خیسبرختس مشتملند بر بازی با فرم و محتوا، بازی با نمود و حقیقت، بازی با سایه‌ها، بازی آفرینش و ویرانی، بازی پشت و روی تابلو، بازی قاب و زمینه. درحالی‌که هنرمندان رنسانس آغازین از مهارت‌های توهم‌آفرین بیشتر استفاده می‌کردند، تکنیک‌های‌ دیدفریب در دوره باروک پیچیده‌تر از دوره رنسانس آغازین است. بنابراین، در آثار کریولی مهارت‌های توهم‌آفرین و در نقاشی‌های خیسبرختس دیدفریبی و در نتیجه بازی‌های بیشتری یا پیچیده‌تری دیده می‌شود. با مشخص‌کردن سطوح معنا و تبیین ارتباط سطحی از معنا حاصل از روابط درونی آثار و تبیین فرمالیستی مهارت‌ها و تکنیک‌های دیدفریبی در آن می‌توان از مشارکت بیشتر مخاطب سخن گفت. درنتیجه، استفاده بیشتر از دیدفریبی سطح مشخصی از معنا را برای مشارکت مخاطب پیچیده‌تر می‌کند.  </div> <div style="text-align: justify;">This study examines the history of European painting through the lens of Hans-Georg Gadamer’s notion of play,focusing on selected works by Carlo Crivelli and Cornelis Gijsbrechts.It emphasizes illusionistic skills and trompe-l’&oelig;il techniques as the foundation for the participatory dimension of play in Gadamer’s hermeneutics. The research adopts a descriptive–analytical and comparative approach,applying this method to thirteen selected paintings by the two artists. It seeks to answer the following questions:How can illusionistic skills and trompe-l’&oelig;il techniques in the chosen works be analyzed to expand Gadamer’s concept of play? How might emphasis on visual deception in painting extend the notion of play so that the viewer engages more actively in the interpretive process? The findings indicate that in these works, attention to illusionistic skills and trompe-l’&oelig;il techniques is directly tied to Gadamer’s discussion of play. Moreover, the forms of play extracted from each artist’s oeuvre are distinctive. Crivelli’s paintings play with shadows, play with time, play with hidden identity, and play with ambiguity.Gijsbrechts’s works, by contrast, involve play with form and content, play with appearance and reality, play with shadows, play with creation and destruction, play with front and back of the canvas, and play with frame and background. The more visual deception is employed in an artist’s work, the more complex and layered the interpretive play becomes.While early Renaissance painters relied heavily on illusionistic skills, trompe-l’&oelig;il techniques became more intricate in the Baroque period. Gijsbrechts’s paintings display a greater number and complexity of plays than those of Crivelli. By identifying levels of meaning and clarifying the formal and internal relations within the works, as well as analyzing the illusionistic skills and trompe-l’&oelig;il techniques employed, one can speak of deeper viewer participation. The greater the use of visual deception, the more complex the level of meaning and engagement of the viewer becomes.</div> گادامر, بازی, مشارکت مخاطب, نقاشی, تکنیک‌ دیدفریبی, کارلو کریولی,کورنلیس خیسبرختس. Gadamer, play, audience participation, painting, trompe-l’œil technique, Carlo Crivelli, Cornelis Gijsbrechts 0 0 http://mth.aui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1411-10&slc_lang=fa&sid=1 Farideh Afarin فریده آفرین f.afarin@semnan.ac.ir 100319475328460011195 100319475328460011195 Yes Associate Professor of Art studies, Faculty of Art, University of Semnan, Iran. دانشیار، گروه پژوهش هنر، دانشکده هنر، دانشگاه سمنان.