fa مقایسۀ زمینه‌های تاریخی آثار دو نسل از هنرمندان اکو‌فمینیست هنرهای تجسمی Visual Arts پژوهشي Research <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:12px;">جنبش اکوفمینیسم با نقد پدرمرکزی، نظامی‌گری، صنعتی‌سازی و توسعۀ افراطی، نگرانی‌های بنیادین دربارۀ نابرابری اجتماعی و نابودی زیست‌بوم را همراستا ساخت. هدف پژوهش پیش‌رو شناخت بنیادهای فکری، رسانه‌ای، زیبایی‌شناختی و مفهومی آثار دو نسل از هنرمندان نامدار اکوفمینیست است، تا به این پرسش‌ها پاسخ دهد: این جنبش چگونه شکل گرفت و به جهان هنر راه یافت؟ و رویکردهای هنرمندان آن چگونه در گذر زمان تغییر یافت؟ این نوشتار، یک پژوهش کیفی و موردکاوی تاریخی به‌روش مطالعۀ تطبیقی است، که داده‌های آن با نمونه‌گیری هدفمند از منابع متنی و مجموعه‌های موزه‌ای گردآوری شده‌اند. در تلاش برای پاسخ به پرسش‌های محوری این پژوهش، راهبردها و تجربیات ده تن از مهم‌ترین هنرمندان معاصر اکوفمینیست واکاوی و نمونه‌هایی از آثارشان تفسیر شده‌اند. نسل نخست اکوفمینیست‌ها، آثارشان را در واکنش به بحران‌های بزرگ نظامی دوران جنگ سرد آفریدند. با کاشت و مراقبت از گیاهان به‌عنوان رسانۀ هنری در رویارویی با توسعۀ افراطی شهرها، باززایی یاد ایزدبانوان و برقراری پیوند دوباره با زمین، ساخت چشم‌اندازهای درمان‌شده و زیست‌گاه‌های هنری کاربردی و زیست‌تندیس‌های پیونددهندۀ انسان با زمین، و برپایی رویدادهای بزرگ در محیط‌های طبیعی آسیب‌دیده، این نسل هنر اکوفمینیستی را بنیان نهاد. پس از یک دورۀ گذار، نسل دوم هنرمندان این جنبش، آثار خویش را در هزارۀ نو و با دغدغه‌هایی جهانی‌تر و معاصرتر آفریده‌اند. آنها به نابودی منابع حیاتی جهان و زخم‌های باقی‌مانده بر تن زمین می‌پردازند، و با هشدار دربارۀ رشد روزافزون دورریزهای مصرفی، دربارۀ آیندۀ پادآرمان‌شهری زمین هشدار می‌دهند. درحالی‌که هنرمندان اکوفمینیست در دهه‌های 1970 تا 1990 م. صرفاً در ایالات متحده و اروپا فعالیت داشتند، در دوران معاصر این مکتب پیروانی در میان هنرمندان آفریقایی و آسیایی یافته است. این هنرمندان جوان، اندیشه‌های پسااستعماری و هویتی را در کنار دغدغه‌های اکوفمینیستی قرار داده و موضوعات آثار همبسته به این مکتب را غنی‌تر و متنوع‌تر نموده‌اند.</span></div> <p style="text-align:justify"><span style="font-size:14px;"><span style="font-family:Times New Roman;">The ecofeminist movement critiques patriarchy, militarism, industrialization, and overdevelopment, highlighting fundamental issues related to social inequality and ecological destruction. This perspective posits that the oppression of women, poor communities, people of colour, and indigenous tribes is interconnected with the historical oppression of nature. The present study is a historical comparative research, with qualitative data collected from textual sources and museum collections. This article, to understand the intellectual, aesthetic, and conceptual foundations of prominent ecofeminist artists, traces the formation of this movement, some of the most critical social upheavals that followed it, and its process of finding its way into the Artworld. After that, strategies and experiences of ten of the most important contemporary ecofeminist artists are explored and examples of their work are interpreted. Moving away from the playful indifference of some schools of the modern era, ecofeminists re-engaged art with social missions. The first generation of ecofeminists developed their work in response to significant military crises during the Cold War. They utilized planting and caring for plants as an artistic medium to combat urban sprawl, revived the memory of goddesses, and reconnected with the land. Their efforts included constructing remedial landscapes, functional art habitats, and biosculptures that link humans to the earth, organizing large-scale events, and attempting to rejuvenate damaged ecosystems and natural environments. These artists laid the foundation of ecofeminist art. The second generation of artists emerged in the new millennium, focusing on more global and contemporary concerns. They tackle the destruction of vital resources and the scars left on the earth. Their work includes building self-sufficient homes and raising awareness about the growing issue of consumer waste, warning of a dystopian future for the planet. While ecofeminist artists were primarily active in the United States and Europe from the 1970s to the 1990s, contemporary ecofeminist art has attracted followers among African and Asian artists. The unique perspective of these young artists has placed postcolonial and identity ideas alongside ecofeminist concerns, enriching and diversifying the themes of works associated with this school.&nbsp;</span></span></p> اکوفمینیسم, هنر زنان, هنر معاصر, کنشگری اجتماعی, زیست‌بوم. Ecofeminism, Feminine Art, Contemporary Art, Social Activism, Ecosystem. 0 0 http://mth.aui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-86-5&slc_lang=fa&sid=1 Sadreddin Taheri صدرالدین طاهری s.taheri@aui.ac.ir 100319475328460011184 100319475328460011184 Yes Associate Professor, Department of Art Studies, Faculty of Research Excellence in Art and Entrepreneurship, Art University of Isfahan, Iran. دانشیار گروه پژوهش هنر، دانشکدۀ پژوهش‌های عالی هنر و کارآفرینی، دانشگاه هنر اصفهان.